فصل اوّل : در بيان قول علماى لغت و قول فقهاى شيعه رحمهم الله در معناى غنا بدانكه قول لغويين در معناى غنا خالى از اختلافى نيست ؛ بعضى از ايشان غنا را تعبير به « مُطرِب » كرده‌اند همچنانكه فيروزآبادى در كتاب قاموس گويد كه : الغِناءُ ككِساءٍ ، من الصَوْتِ : ما طُرِّبَ به . « 1 » و در كتاب أساس البلاغه در معناى طَرَب مسطور است كه : هو خِفَّة مِنْ سُرورٍ أو هَمٍّ . « 2 » و در كتاب صِحاح است كه : التَّطْريبُ فِي الصَّوتِ : مَدُّه وَتَحْسِينُه . « 3 » و بعضى تعبير به « رفع صوت » كرده اند ؛ يعنى بلند كردنِ آواز ، همچنانكه ابن اثير در نهايه مىگويد كه : فَكُلُّ صَوْتٍ رُفِعَ ، فَعِنْدَ العَرَبِ غِناء . و در بعضى از نسخ نهايه است كه : فَكُلُّ مَنْ رَفَعَ صَوْتَه وَوالاه ، فَصَوْتُه عِنْدَ العَرَبِ غِناء . « 4 »

--> « 1 » القاموس المحيط ، ص 1701 ، « غنى » . « 2 » أساس البلاغة ، ج 2 ، ص 64 ، « طرب » . « 3 » الصحاح ، ص 172 ، « طرب » . « 4 » النهاية ، ج 3 ، ص 391 ، « غنى » .